از نیمه شب گذشته و خوابش نبرده بود طفل سه ساله ای که، دگر سالخورده بود در گوشه خرابه، به جای ستاره ها تا صبح، زخم های تنش را، شمرده بود.

ویرانه ام پر میشود از عطر کیسویت، بابا کجا بودی چرا خاکی شده مویت.

گر دخترکی پیش پدر ناز کند، گره کرب و بلای همه را باز کند.

با کاروان نیزه سفر می کنم پدر، با طعنه های حرمه سر میکنم پدر.

دخیل کنج ضریح رقیه خاتونم، میان نه فلک و هفت تخت و ارض و سما.

طفل افتاده ز پا منتظر توست بیا آقا جانم.

قیمت گذار گوهر اشکش فقط خداست، هر دل شکسته ای که بگرید برای من.