امام رضا علیه السلام: چون ماه محرم می رسید کسی پدرم علیه السلام را خندان نمی دید، غم اندوه بر چیره بود تا آنکه ده روز می گذشت، روز دهم روز سوگواری و اندوه و گریه او بود.

کسی که عشق تو را دارد چه کم دارد.

امام حسین علیه السلام: من کشته اشک ام، هیچ مومنی مرا یاد نکند، مگر گریستن بر من.

یاد تو کردیم بلا دور شد، ذکر تو شد نور علی نور شد.

بدون عشق تو عالم کجا بها دارد.

در زیر خیمه اش همه یک خانواده ایم.

نسیم روزه وزیده، محرم آمده است.

محرم ماه عاشورا است و شهید شش ماهه.

محرم ماه دلهای شکسته کودکان حرم است.

محرم ماه داغ برادر است و سرداری که مشک بر دندان در راه خیمه های کودکان تشنه آسمانی گام برمی‌دارد.