پیراهنی از زخم به تن دوخته است، این رسم ز حضرت غم آمیخته است.

چشمان زمین دوباره تر خواهد شد، ماه از سر شب بدون سر خواهد شد، تاریخ دوباره به خودش می لرزد، شق القمری بزرگتر خواهد شد.

سلطان عشق فقط امام حسین علیه السلام.

مهربان اربابم آمد.

آقا سلام! کاسه اشکی به من دهید، ماه گدایی من و چشمم شروع شد.

حرم رویای منه بخدا که قلبم برای تو میزنه.

عشق به پایان رسید، خون تو پایان نداشت.

عشق منعایی ندارد جز حسین.

رمز قرآن از حسین آموختیم، ز آتشش ما شعله ها افروختیم، ای صبا آی پیک دور افتادگان، اشک ما را بر مزار او رسان.

هفتاد و دو سینه سرخ حجرت کردند، با سرور آفتاب بیعت کردند، رفتند و به دریای ابد پیوستند، چون رود، به اصل خویش رجعت کردند.