میلاد با سعادت امام حسین علیه السلام و روز پاسدار مبارک باد.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم می فرماید؛ حسین از من است و من از حسینم هر که حسین را دوست بدارد خداوند دوستش بدارد.[۱]

 این حدیث جزو مشهورترین احادیثی است که از رسول اکرم (ص) در حق نواده گرامیش حسین بن علی (ع)، از طریق فریقین نقل شده است. این حدیث را احمد بن حنبل و ترمذی و ابن ماجه از طریق سعید بن راشد از یعلی بن مره نقل کرده و گفته اند که یک روز حضرت پیامبر (ص) به مهمانی تشریف می بردند، در راه به امام حسین (ع) برخورد کردند که با جمعی از کودکان سرگرم بازی بود. حضرت (ص) با مهربانی و خوشروئی او را دنبال کردند تا سرانجام در آغوشش گرفتند، بعد یک دست زیر چانه و دست دیگر به پشت سر او گذارده چهره او را بین دو دست بالا برده، بوسیدند و سپس فرمودند: «حسین منی و انا من حسین، احب الله من احب حسینا، حسین سبط من الاسباط» ، «حسین از من است و من هم از حسینم، هر که حسین را دوست بدارد خداوند دوست او باد، حسین فرزندزاده ای است از فرزندزادگان انبیاء» . اسباط یعنی فرزند زادگان یعقوب (ع)، در این صورت معنای حدیث این است که حسین همانند اسباط [برای ] یعقوب سبط من است و از نظر ایمان و عصمت و دریافت حقایق وحی، هم پایه انبیاء و برانگیختگان الهی است. حضرت رسول (ص) با این حدیث کمال اتحاد روحی و اتصال معنوی و پیوند قلبی بین خود و حسین بن علی (ع) را بیان فرموده اند. این حدیث از طریق شیعه در کتاب کشف الغمه اربلی و به نقل از او در بحار الانوار مجلسی نقل شده، ولی مأخذ آن همان روایت ترمذی است که سندش به یعلی بن مره ختم می شود که این حدیث را از رسول الله (ص) نقل کرده است . به نوشته آقای بهبودی «در میان علمای اهل سنت، که اغلب از شرح و توضیح این گونه احادیث، دانسته و شناخته دریغ می کنند، تنها قاضی عیاض است که در شرح حدیث حسین منی و انا من حسین به معنای اصیل آن اعتراف و تصریح می کند. او می گوید: گویا رسول اکرم (ص) با تابش نور وحی، آنچه را بین حسین (ع) و قاتلین آن سرور واقع شدنی بود می دانست، و لذا مخصوصا نام حسین (ع) را برد و فهماند که او و حسین (ع) از حیث وجوب محبت و حرمت تعرض و محاربه، چون شخص واحداند، و رسول خدا (ص) به منظور تأکید همین اتحاد و یگانگی فرمودند: هر که حسین را دوست بدارد خدا را دوست داشته، زیرا محبت حسین، محبت رسول خدا، و محبت رسول خدا، محبت خدا است».[۲]

منبع:

[۱]. الإرشاد فی المعرفة حجج الله علی العباد٬ شیخ مفید٬ ج ۲ ٬ ص ۱۲۷

[۲]. «حسین منی و انا من حسین» ، بهبودی، در یادنامه علامه امینی، 305، بحار الانوار، 43/261، فضائل الخمسة من الصحاح الستة، فیروزآبادی، 3/262، خاندان وحی در احادیث اهل سنت، عبدالمعطی امین قلمجی، ترجمه آئینه وند.

ولادت امام سجاد علیه السلام مبارکباد

توصیف اهل بیت

1. الإمام زين العابدين عليه السلام:        في صِفَةِ أهلِ البَيتِ عليهم السلام : مِن فُروعِ الشَّجَرَةِ المُبارَكَةِ، و بَقايَا الصَّفوَةِ الَّذينَ أذهَبَ اللّه ُعَنهُمُ الرِّجسَ وطَهَّرَهُم ، وبَرَأَهُم مِنَ الآفاتِ، وافتَرَضَ مَوَدَّتَهُم فِي الكِتابِ. هُمُ العُروَةُ الوُثقى، و هُم مَعدِنُ التُّقى، وخَيرُ حِبالِ العالَمينَ ووَثيقُها ؛

 امام سجاد عليه السلام در توصيف اهل بيت عليهم السلام فرمودند : آنها از شاخه هاى شجره مباركه و باقيمانده برگزيدگانى هستند كه خداوند هر گونه پلشتى را از آنها دور ساخته است پاكشان گردانيده و از آفات مبرّايشان داشته و دوستى با آنها را در كتابش واجب ساخته است . آنها دستاويز استوار و كان پرهيزگارى و نيكو و ريسمانى استوار براى جهانيان هستند.

فضیلت کربلا 

2. الإمام زين العابدين عليه السلام  في فَضلِ كَربَلاءَ وزِيارَةِ الحُسَينِ عليه السلام  : يوحِي اللّه ُ إلَى السَّماواتِ وَالأَرضِ وَالجِبالِ وَالبِحارِ ومَن فيهِنَّ . و عِزَّتي و جَلالي لاَُعَذِّبَنَّ مَن وَ تَرَ رَسولي و صَفِيّي ، وَانتَهَكَ حُرمَتَهُ ، و قَتَلَ عِترَتَهُ ، و نَبَذَ عَهدَهُ ، و ظَلَمَ أهلَ بَيتِهِ عَذابًا لا اُعَذِّبُهُ أحَدًا مِنَ العالَمينَ ؛

امام سجاد عليه السلام در فضيلت كربلا و زيارت حسين عليه السلام فرمودند: خداوند به آسمانها و زمين و كوهها و درياها و هر موجودى كه در آنهاست وحى مى فرمايد.. سوگند به عزّت و جلالم كه هركس به رسول و برگزيده ام ستم كند و حرمت او را بشكند و عترتش را بكشد و پيمانش را زير پا نهد و به اهل بيت او ستم كند، وى را عذابى دهم كه هيچ يک از جهانيان را چنان عذابى نچشانم.

منبع: 

[1] ينابيع المودّة : 2 / 367 / 50 ، كشف الغمّة : 2 / 311 كلاهما عن أبي الطفيل عامر بن واثلة ، الصواعق المحرقة : 152.

[2] كامل الزيارات : 264 عن قدامة بن زايدة عن أبيه .

3 حدیث از امام سجاد علیه السلام 

گناهی که باعث رد دعاست

1. امام سجاد عليه السلام : وَ الذُّنوبُ الَّتى تَرُدُّ الدُّعاءَ : سوءُ النِّيَّةِ وَ خُبْثُ السَّريرَةِ وَالنِّفاقُ مَعَالاِْخْوانِ وَ تَركُ التَّصديقِ بِالاِْجابَةِ وَ تَأخيرُ الصَّلَواتِ الْمَفروضاتِ حَتّى تَذْهَبَ اَوقاتُها وَ تَرْكُ التَّقَرُّبِ اِلَى اللّه ِ عَزَّوَجَلَّ بِالْبِرِّ وَالصَّدَقَةِ وَ اسْتِعْمالُ الْبَذاءِ وَ الْفُحْشِ فِى الْقَولِ ؛ امام سجاد علیه السلام فرمودند : گناهانى كه دعا را رد مى كنند ، عبارت اند از : بدى نيّت ، بد ذاتى ، دورويى با برادران ، باور نداشتن اجابت دعا ، به تأخير انداختن نمازهاى واجب تا هنگامى كه وقتشان بگذرد و تقرّب نجستن به خداوند عزّوجلّ با نيكى كردن و صدقه دادن و بدزبانى و ناسزا گفتن .

حق زبان

2. امام سجاد عليه السلام : حَقُّ اللِّسانِ اِكْرامُهُ عَنِ الْخَنى وَ تَعْويدُهُ الْخَيْرَ وَ تَرْكُ الْفُضولِ الَّتى لافائِدَةَ لَها وَ الْبِرُّ بِالنّاسِ وَ حُسْنُ الْقَوْلِ فيهِمْ ؛

امام سجاد علیه السلام فرمودند : حق زبان ، احترام گذاشتن به آن با ترک زشت گويى ، عادت دادنش به خوبى ، ترک گفتار بى فايده و نيكى به مردم و خوشگويى درباره آنان است .

همنشینی با فقیران

3. الإمام زين العابدين عليه السلام : اللّهُمَّ حَبِّب إلَيَّ صُحبَةَ الفُقَراءِ، و أعِنّي عَلى صُحبَتِهِم بِحُسنِ الصَّبرِ، و ما زَوَيتَ عَنّي مِن مَتاعِ الدُّنيَا الفانِيَةِ فَاذخَرهُ لي في خَزائِنِكَ الباقِيَةِ ؛

 امام زين العابدين عليه السلام فرمودند : بار خدايا ، مرا دوستدار همنشينى با فقيران گردان، و كمكم كن كه در همنشينى با آنان خوب شكيبايى كنم، و آنچه را از متاع دنياى فانى از من دريغ كرده اى ، در گنجينه هاى جاويدانت برايم اندوخته كن.

منبع:

[1] معانى الأخبار ، صفحه 271 ، حدیث 2.

[2] بحارالأنوار ، جلد 71 ، صفحه 286 ، حدیث 41 .

[3] الصحيفة السجّاديّة ، صفحه 122 ، الدعاء 30 .

ولادت امام سجاد علیه السلام مبارکباد

3 حدیث از امام سجاد علیه السلام

حق حج بر انسان

1. امام سجّاد عليه السلام : حَقُّ الحَجِّ أن تَعلَمَ أنَّهُ وِفادَةٌ إلى رَبِّكَ و فِرارٌ إلَيهِ مِن ذُنوبِكَ و بِهِ قَبولُ تَوبَتِكَ و قَضاءُ الفرضِ الَّذي أوجَبَهُ اللّه ُعَلَيكَ ؛

 امام سجّاد عليه السلام فرمودند : حقّ حجّ بر تو آن است كه بدانى حجّ ، به ميهمانى پروردگارت رفتن است . و از گناهان به سوى او گريختن ، و سبب قبولى توبه ، و گزاردن فريضه اى كه خداوند آن را بر تو واجب كرده است .

حق زن

2. امام سجّاد عليه السلام : و أمّا حَقُّ الزَّوجَةِ فَأن تَعلَمَ أنَّ اللّه َ جَعَلَها لكَ سَكَنَا واُنساً ، فَتَعلَمَ أنَّ ذلِكَ نِعمَةٌ مِنَ اللّه ِ عَلَيكَ فَتُكرِمَها و تَرفُقَ بِها ؛

امام سجّاد عليه السلام فرمودند : حقّ زن اين است كه بدانى خداوند او  را مايه آرامش و انس تو قرار داده است و بدانى اين نعمتى است كه خداوند به تو داده ، پس بايد او را گرامى دارى و با وى نرمى كنى .

گناهانی که باعث تغییر نعمت است

3. امام سجاد عليه السلام : اَلذُّنوبُ الَّتى تُغَـيِّرُ النِّعَمَ : اَ لْبَغْىُ عَلَى النّاسِ وَ الزَّوالُ عَنِ الْعادَةِ فِى الْخَيْرِ وَ اِصْطِناعِ الْمَعْروفِ وَ كُفْرانِ النِّعَمِ وَ تَرْكِ الشُّكْرِ قالَ اللّه ُ عَزَّوَجَلَّ : «اِنَّ اللّه َ لايُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى يُغَيِّروا ما بِاَ نْفُسِهِمْ ؛

امام سجاد علیه السلام فرمودند : گناهانى كه باعث تغيير نعمت ها مى شوند ، عبارت اند از :

✅ تجاوز به مردم.

✅ ترک نمودن عادت هاى كار خير و خوب و كفران نعمت‌.

✅ترک شكر ، زيرا خداوند عزّوجلّ مى فرمايد : خداوند سرنوشت هيچ ملتى را تغيير نمى دهد ، مگر اين كه خودشان تغيير روش دهند.

منبع:

[1] الخصال ، صفحه 566 .

[2] الخصال ، جلد 74 ، صفحه 5 .

[3] معانى الاخبار ، صفحه 270 .

5 حدیث از امام سجاد علیه السلام

صدقه

1. امام سجّاد عليه السلام : إنَّها الصَّدَقَةَ تَقَعُ فِي يَدِاللّه ِ قَبلَ أن تَقَعَ فِي يَدِ السّائِلِ؛

امام سجّاد عليه السلام فرمودند : صدقه، قبل از اين كه به دست نيازمند برسد ، در دست خداوند قرار مى گيرد.

نماز

2. امام سجّاد عليه السلام : إذا صَلَّيتَ فَصَلِّ صَلاةَ مُوَدِّعٍ؛

امام سجّاد عليه السلام فرمودند : هرگاه نماز مى گزارى ، چنان باش كه گويى نماز آخرين را به جاى مى آورى .

اطاعت خدا

3. امام سجّاد عليه السلام : قَدِّمُوا أمرَ اللّه ِ و طاعَتَهُ و طاعَةَ مَن أوجَبَ اللّه ُ طاعَتَهُ بَينَ يَدَيِ الاُمورِ ؛

امام سجّاد عليه السلام فرمودند : فرمان خدا و طاعت او و طاعت كسى را كه طاعتش را واجب كرده است ، بر همه چيز مقدّم بداريد .

نتیجه دعای مومن

4. امام سجّاد عليه السلام : المُؤمِنُ مِن دُعائِهِ عَلى ثَلاثٍ : إمّا أن يُدَّخَرَ لَهُ و إمّا أن يُعَجَّلَ لَهُ و إمّا أن يُدفَعَ عَنهُ بَلاءٌ يُريدُ أن يُصيبَهُ ؛

 امام سجّاد عليه السلام :مؤمن از دعاى خود يكى از سه نتيجه را مى گيرد :

1. يا برايش ذخيره مى شود .

2. يا در دنيا برآورده مى شود.

3. يا بلايى كه مى خواست به او برسد از او برگردانده مى شود .

حق مادر

5. امام سجّاد عليه السلام : وَ أمّا حَقُّ اُمِّكَ فَأنْ تَعلَمَ أنَّها حَمَلَتكَ حَيثُ لايَحتَمِلُ أَحَدٌ أَحَدا و أعطَتْكَ مِن ثَمَرَةِ قَلبِها مالا يُعطِي أحَدٌ أحَدا ؛

امام سجّاد عليه السلام فرمودند:حقّ مادرت بر تو اين است كه بدانى او تو را در جايى حمل كرده است كه هيچ كس ديگرى را حمل نمى كند و از ميوه دلش آن به تو داد كه هيچ كس به ديگرى نمى دهد .

منبع:

[1] عدّة الدّاعي ، صفحه 59.

[2] بحار الأنوار ، جلد 78 ، صفحه 160.

[3] تحف العقول ، صفحه 254 .

[4] تحف العقول ، صفحه 280 .

[5] الأمالى ، صدوق ، صفحه 453 .

ولادت حضرت ابوالفضل علیه السلام مبارکباد

لقب های حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام همراه با توضیح در خدمت شما عزیزان؛

1. قمر بنى ‏هاشم ؛ یعنی....... بهره‏ مندى بسيار عباس از جمال و جلال و سيماى سپيد و زيبا و سيرت سبز و نورانى ، زمينه ‏ساز اين لقب است .

2. باب الحوائج ؛ یعنی........ كريمى از دودمان كريمان كه چون حاجتمندى سوى او روى كند ، خواسته‏ هايش را برآورده مى‏ سازد .

3. طيار ؛ یعنی ......... بيانگر مقام و عظمت‏ حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام در فضاى عالم قدس و بهشت جاودان است .

4. الشهيد ؛ یعنی ......... شهادت که نشان نمايان حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام است و در چهره حيات او درخشندگى بسيار دارد ، زمينه ‏ساز اين لقب است .

5.سقا ؛ یعنی ....... دلاورى حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام در صحنه هاى حيرت‏ آور آب‏رسانى به تشنگان ، سبب اين لقب شد .

6. عبد صالح ؛ یعنی ....... لقبى كه امام صادق علیه السلام در زيارت عموى گرانقدرش بدان اشاره دارد : السلام عليك ايها العبد الصالح ؛ سلام بر تو، اى بنده صالح خدا .

7. سپه سالار ؛ یعنی ...... صاحب لواء يا سپه سالار لقب بزرگترين شخصيت نظامى است و حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام در روز عاشورا اين لقب را از آن خود ساخت .

8. پرچمدار و علمدار ؛ یعنی ..... يادآور دلاوى و حفظ لشكر در برابر دشمن است . علمدارى حضرت عباس علیه السلام اين لقب را برايش به ارمغان آورد .

9. ابوقربه ؛ یعنی...... صاحب مشک ، عميد ياور دين خدا ، سفير (نماينده حجت ‏خدا) ، صابر (شكيبا) ، محتسب (به حساب خدا گذارنده تلاشها) ، مواسى (جانباز و مدافع حق) ، مستعجل (تلاشگرى مهربان در برآوردن حاجات ديگران) و ... از ديگر لقب هاى حضرت ابوالفضل علیه السلام است .

ولادت حضرت ابوالفضل علیه السلام مبارکباد

درباره ی قسمتی از شخصیت علمی حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام به خدمت شما عزیزان ارائه مینماییم؛

شخصیت علمی و مقام والای حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام و اطاعت مطلق از امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف به دور از شائبه‌ها و دست رد زدن بر وسوسه‌های دنیا طلبان، بی‌ مثال است.

در روایتی درباره مقام علمی حضرت ابوالفضل علیه السلام می‌خوانیم: إنّه ذق العلم ذقّأ أی أطعمه؛

آن جناب در کودکی علم آموخته، همان طور که کبوتری، بچه خود را غذا و آب می‌خوراند، او هم چشیده است علم را چشیدنی. واقعه عاشورا بدون رشادت حضرت ابوالفضل علیه السلام تکمیل نمی‌شود اگر برای هر صفتی اوج و قله‌ای قائل شویم فتح قله اطاعت و ادب را فقط در قدرت حضرت عباس علیه السلام می‌دانیم که آن را از مادر فرا گرفته و به ظهور رسانده است. داستان مهر ایشان به برادر و کیفیت شهادت ایشان در روز عاشورا از هزاران افسانه تاریخی جذاب‌تر است. عشق و اطاعتی که فراتر و بسیار عمیق‌تر از رابطه خونی، رنگی الهی دارد. واقعه عاشورا بدون در نظر گرفتن رشادت‌های قمر منیری چون حضرت ابوالفضل علیه السلام تکمیل نمی‌شود و پاس داشت شجاعت‌های ایشان هر ساله در کنار بزرگداشت واقعه عاشورا در روزی اختصاصی به نام تاسوعا حتی توسط فرقه‌های غیر شیعه گرامی داشته می‌شود.  به این علت است که در روایاتمان فضایل زیادی را به ایشان اختصاص داده‌اند. بله همین طور است، جملات قصاری که امام حسین علیه السلام در روز عاشورا و سایر اهل‌بیت علیهم السلام درباره حضرت عباس علیه السه السلام دارند، بی‌مثال است.

امام حسین علیه السلام در روز عاشورا بر بالین حضرت ابوالفضل علیه السلام چنین دعا فرمودند: جزاک الله خیرأ یا أخی، لقد جاهدت فی الله حقّ جهاده؛ برادرم خداوند به تو پاداش نیک بدهد، تو در راه خدا به طور کامل جهاد کردی.

 امام سجاد علیه السلام در موقع به خاک سپاری بدن متلاشی حضرت ابوالفضل علیه السلام فرمودند: علی الدّنیا بعدک العَفا یا قمر بنی هاشم و علیک مِنی السّلام مِن شَهیدٍ مُحتسب و رحمة الله و برکاته؛‌

ای ماه تابان بنی هاشم، پس از تو خاک بر سر دنیا، ای شهید که همواره در طلب ثواب بودی، درود و برکات خدا بر تو باد.

امام سجاد علیه السلام در مقام حضرت ابوالفضل علیه السلم فرمودند: و إنّ للعباس عندالله عزّوجل منزلة یغبطه بها جمیع الشهداء یوم القیامة؛‌ برای عباس در پیشگاه خداوند بزرگ مقامی است که همه شهدا بر آن غبطه می‌خورند.

ولادت

حضرت ابوالفضل

علیه السلام مبارکباد

قسمتی از بصیرتی حضرت ابوالفضل علیه السلام به خدمت شما عزیزان ارائه میکنیم؛

حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام بصیرتی نافذ داشت، حضرت ابوالفضل علیه السلام فرزند امام علی علیه السلام است و می‌دانیم که سخن گفتن در مقام پدر ایشان نوعی عبادت است. رتبه‌ها و درجات خاصی که فقط در انحصار مولی الموحدین امام علی علیه السلام است و تاریخ به آنها اقرار و اذعان داشته و در نهایت اطمینان و وثوق به قلم‌ فرسایی در مورد آنها پرداخته و همه را ثبت و ضبط کرده است. حضرت ابوالفضل علیه السلام، معروف به ابوالفضل و ابوفاضل، دارنده القابی مثل باب الحوائج، علمدار کربلا، قمر بنی‌هاشم و سقای طفلان کربلاست. القابی چون ابوالشاره و ابو فرجه و قائد الجیش و ابو رأس الحار و صدّیق و همه به تناسب مقامات به ایشان اختصاص یافته است. حضرت ابوالفضل علیه السلام در میان اوج شرافت و عظمت بنی‌هاشم و در میان شجره‌ای که حرف اول و آخر را در شکوه و جمال می‌زنند. به قمر بنی‌هاشم شهرت یافته است. ایشان در 4 شعبان سال 26 هجری در مدینه منوره متولد شدند و تقریبأ در سن 35 سالگی در روز عاشورا بنا بر لزوم اطاعت از ولیّ امر و امامش، به قصد رساندن آب به خیام تشنه اباعبدالله الحسین به طرز جانسوزی با لب‌های تشنه در کنار نهر فرات به شهادت رسیدند. داستان فداکاری و ارادت ایشان به مقتدا و مولایشان در نهایت ادب و تواضع زبانزد خاص و عام است.

امام جعفر صادق علیه السلام : کانَ عَمُّنَا العَبّاسُ بنُ عَلِیٍّ نافِذَالبَصیرَةِ صُلبَ الإیمانِ جاهَدَ مَعَ أبی عَبدِاللّه ِو أبلى بَلاءً حَسَنا و مَضى شَهیداً؛

امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند: عموی ما عباس بن علی بصیرتی نافذ و بینشی عظیم و ایمانی استوار داشت، در محضر امام حسین علیه السلام جهاد کرد و در راه حضرتش جانبازی و ایثار کرد و به شهادت رسید.

ولادت حضرت ابوالفضل علیه السلام مبارکباد

قسمتی از زندگی نامه حضرت ابوالفضل علیه السلام، از ولادت تا شهادت (کربلا)؛

حضرت ابوالفضل العباس ،فرزند امام علی علیه السلام و امّ البنین، در روز چهارم شعبان سال 26 هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشود.مادرش حضرت فاطمه سلام الله علیها، دختر حزام بن خالد بود که نیاکانش همه از دلیر مردان عرب بوده و در شجاعت و دلیری در دنیای عرب مشهور بوده اند.   امام علی علیه السلام ده سال پس از وفات حضرت فاطمه سلام الله علیها ، با امّ البنین ازدواج کرد. خواستگاری این ازدواج را برادرش عقیل انجام داد می گویند هنگام ورود امّ البنین به خانه امام علی علیه،  امام حسن و امام حسین علیه السلام بیمار بودند و او از آنان پرستاری کرد تا خوب شدند.امّ البنین اجازه نمی داد که او را فاطمه صدا کنند زیرا می ترسید یاد غم های فاطمه برای امام علی علیه السلام و فرزندانش زنده شود و باعث ناراحتی آنان شود . ثمره ازدواج امام علی علیه السلام با حضرت فاطمه سلام الله علیها بنت حزام،چهار پسر به نام های عباس،عون ، جعفر و عثمان بود که بزرگترین آن ها عبّاس بود.فاطمه را به علت داشتن این چهار پسر، امّ البنین(مادر پسران) نامیده اند. امّ البنین آن چنان به امیرالمؤمنین وفادار بود که پس از شهادت آن امام علی علیه السلام، شوهر دیگری اختیار نکرد با آن که بیش از بیست سال پس از امام علی علیه السلام زنده بود .   وقتی حضرت ابوالفضل علیه السلام به دنیا آمد، امام علی علیه السلام در گوش او اذان و اقامه خواند، نام خدا و رسول را به گوش او خواند و نام او را عباس نهاد . امام گاه گاهی قنداق عباس را در آغوش می گرفت، بازوانش را می بوسید و گریه می کرد .روزی امّ البنین علّت این گریه را پرسید ؛ امام علی علیه السلام در جواب فرمود : این دست ها در راه کمک به امام حسین علیه السلام قطع خواهند شد. حضرت ابوالفضل علیه السلام در خانه امام علی علیه السلام و در دامان مادری با ایمان و وفادار و در کنار امام حسن و امام حسین علیه السلام رشد کرد واز این خاندان پاک درس های بزرگ انسانیت، شهادت و صداقت آموخت .   روزی حضرت علی علیه السلام ، عباس خرد سال را در کنار خود نشاند و به او گفت : بگو یک. عباس گفت : یک. امام فرمود : بگو دو. عباس از گفتن خودداری کرد. وقتی امام علت را جویا شد جواب داد : شرم می کنم با زبانی که خدا را به یگانگی خوانده ام ، دو بگویم .  عباس نه تنها در قامت رشید بود، بلکه در خِرَد برتر و در جلوه های انسانی هم رشید بود.او به یقین می دانست که برای چه روز عظیمی ذخیره شده و می دانست که برای عاشورا به دنیا آمده است .  عباس در سنین دوازده تا چهارده سالگی، زمانی که امام علی علیه السلام با دشمنان درگیر بود، در برخی از جنگ ها شرکت داشته و با آن که زیاد اجازه جهاد به او داده نمی شد، ولی درهمان نوجوانی حریف قهرمانان نامی عرب بوده است: در یکی از روزهای جنگ صفّین، نوجوانی نقابدار از سپاه علی علیه السلام به میدان آمد.ترس و دلهره  سپاه معاویه را در برگرفت. هر کس از دیگری می پرسید این نوجوان کیست که این طور شجاعانه  پا به میدان جنگ نهاده است ؟ از سپاه معاویه کسی جرأت نکرد پا به میدان بگذارد. معاویه به سردار نامی خود، ابن شعثاء، دستور داد تا به جنگ این نوجوان برود؛ ابن شعثاء در جواب گفت: مرا حریف ده هزار نفر در جنگ می دانند، چگونه مرا به جنگ با کودکی می فرستی؟ بهتر است یکی از پسرانم را برای کشتن او بفرستیم. معاویه قبول کرد و ابن شعثاء فرزند بزرگ خود را برای جنگ با این نوجوان به میدان فرستاد.امّا او در یک چشم به هم زدن به دست این نوجوان کشته شد.ابن شعثاء فرزند دوم خود را فرستاد، او نیز کشته شد و به این ترتیب هر هفت پسر او کشته   شدند و خود او با عصبانیّت پا به میدان گذاشت و به آن نوجوان دلاور گفت:تو پسران مرا کشتی ، به خدا قسم پدر و مادرت را به عزایت خواهم نشاند.ولی خود او نیز در مدّت کوتاهی به پسرانش پیوست.همه با تعجّب به این نوجوان شجاع نگاه می کردند. امام علی علیه السلام او را پیش خود خواند و نقاب او را برداشت وپیشانی اورا بوسید.همه با تعجّب دیدند که او عباس پسر امیرالمؤمنین است.   همچنین درجنگ صفین،زمانی که سپاه معاویه راه آب رابه روی امیرالمؤمنین و سپاهش بسته بودند؛ امام علی علیه السلام جمعی رابه فرماندهی امام حسین علیه السلام جهت باز کردن راه فرستاد که عباس هم در آن جمع حاضر بوده و در رکاب برادرش جنگیده است عباس چهارده ساله بود که پدرش در واقعه محراب خونین کوفه در رمضان سال چهلم هجری به  شهادت رسید.او با چشمانی اشکبار و خاطری اندوهگین، شاهد دفن شبانه و پنهانی پدرش بوده است.او هرگز توصیه ای راکه پدرش در شب 21 ماه رمضان در آستانه شهادتش به عباس کرد ، از یاد نبرد . آری امام از او خواست که در عاشورا و در کربلا برادرش امام حسین علیه السلام را تنها نگذارد. پس از شهادت امام علی علیه السلام عباس سال های تلخ امامت برادرش حسن (ع) را هم تجربه کرد. سالهایی که حیله گری های معاویه و ستم های امویان اوج گرفته بود و بسیاری از یاران وفادار امام علی و امام حسن (ع)،از جمله حجر بن عدی و عمرو بن حمق به شهادت رسیدند.دورانی که وعّاظ در منبر ها معاویه را مدح و به امام علی علیه السلام ناسزا می گفتند . وقتی امام حسن علیه السلام مسموم و شهید شد . عباس24 سال داشت.شهادت امام حسن بار دیگر بنی هاشم را سوگوار کرد عباس نیز به همراه خاندان پیامبر در غم واندوه از دست دادن برادرش متأثّر و اندوهگین شد . عباس چند سال بعد از شهادت پدرش، در سن هیجده سالگی با لُبابه دختر عبداللّه بن عبّاس ازدواج کرد . عبداللّه راوی حدیث و از شاگردان لایق و برجسته امام علی علیه السلام بود و لبابه در محیطی عرفانی و مذهبی تولد و رشد یافته بود.حاصل ازدواج عباس بالبابه دو فرزند به نامهای عبیداللّه و فضل بود.میگویند بعد از تولد فضل به عباس لقب ابوالفضل (پدر فضل ) دادند. امّا برخی دیگر عقیده دارند عباس به خاطر فضل بی پایانش به این لقب خوانده می شود . عباس درهمه دوران زندگی اش،همراه برادرش امام حسین علیه السلام بود.او جوانی خود را صرف خدمت به امام حسین علیه السلام کرد.او درمیان جوانان بنی هاشم شکوه و احترام خاصّی داشت و آنان مانند پروانه هایی برگرد شمع عباس حلقه ای از عشق و وفا به وجود آورده بودند.آنان حدودسی نفر بودند و در رکاب امام حسن و امام حسین علیه السلام همواره آماده شهادت و حماسه بودند .   پس از مرگ معاویه،هنگامی که حاکم مدینه امام حسین علیه السلام را به دارالإماره دعوت کرد تا پیام یزید را به او تسلیم نماید،عباس به همراه این سی نفر در بیرون از دارالإماره حاضر بودند و ترس از حضور آنان باعث شد که در آن روز هیچ خطری امام را تهدید نکند.   عباس سرپرستی قافله امام حسین را در کوچ به کربلا بر عهده داشت .او در کربلا حماسه ای آفرید که تاریخ نظیر آن را در برگ های خود ندارد . او با پس زدن امان نامه امویان بزرگترین درس وفاداری به معشوق را در جامعه انسانی به یادگار گذاشت . در روز عاشورا و در صحرای سوزان کربلا ، عباس با دیدن لبهای خشکیده و چشمان اشکبار  فرزندان امام (ع) ، بی اختیار مشک آب را بر دوش گرفت و رفت تا بزرگترین امتحان زندگی اش را پس دهد . او رفت و با شجاعت صف دشمن را شکست،خود را به آب فرات رساند، مشک را پر کرد و با لبهایی تشنه به آب ضلال فرات نظاره کرد،جرأت نکرد جرعه ای بنوشد.چون حسین و فرزندانش تشنه بودند و شایسته نبود او قبل از آن ها خود را سیراب کند .   دشمن خوب می دانست که تا بازوان عباس بر تن اوست،توان برابری با او را ندارند.به همین علّت بازوان عباس هدف قرار گرفت.عباس برای حفظ آب دو دست خود را از دست داد و با ضربه های دشمنان از اسب به پایین افتاد .امام حسین علیه السلام خود را به بالین عباس رساند و او در آغوش برادر به دیدار محبوب شتافت و امام را با کوله باری ازغم و اندوه در کربلا تنها گذاشت.عباس در موقع شهادت 35 سال داشت .   امام سجّاد (ع) درباره عمویش عبّاس چنین می فرماید:خداوند،عمویم عباس را رحمت کند که در راه برادرش ایثار و فداکاری کرد و از جان خود گذشت.چنان فداکاری کرد که دو دستش قطع شد.   خداوند نیز به او همانند جعفر بن ابی طالب، در مقابل آن دو دست قطع شده، دو بال عطا کردکه با آن ها در بهشت با فرشتگان پرواز کند.عباس نزد خدا، مقام و منزلتی دارد بس بزرگ، که همه شهیدان در قیامت به مقام والای او غبطه می خورند و رشک می برند.  

ولادت با سعادت سالار سرور شهیدان امام حسین علیه السلام مبارک باد

 رقابت در انجام کار خیر

1. امام حسين عليه السلام: اَ يُّهَا النّاسُ نافِسوا فِى الْمَكارِمِ وَ سارِعوا فِى الْمَغانِمِ وَ لا تَحْتَسِبوابِمَعْروفٍ لَمْ تَجْعَلوا... ؛

امام حسین علیه السلام فرمودند: اى مردم در خوبى ها با يكديگر رقابت كنيد و در كسب غنائم (بهره گرفتن از فرصت ها) شتاب نماييد و كار نيكى را كه در انجامش شتاب نكرده ايد، به حساب نياوريد.

برکت در هنگام ظهور

امام حسين عليه السلام:  فى بَيانِ ما يَحْدُثُ فى زَمَنِ ظُهورِ الاِْمامِ الْحُجَّةِ عليه السلام ـ : وَ لَتَنْزِلَنَّالْبَرَكَةُ مِنَ السَّماءِ اِلَى الاَْرْضِ حَتّى اِنَّ الشَّجَرَةَ لَتَقْصِفُ مِمّا يَزيدُ اللّه ُ فيها مِنَ الثَّمَرَةِوَ لَتُؤْكَلُ ثَمَرةُ الشِّتاءِ فِى الصَّيْفِ وَ ثَمَرَةُ الصَّيْفِ فِى الشِّتاءِ وَ ذلِكَ قَوْلُهُ تعالى: وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرى آمَنوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِم بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الاَْرْضِ وَلكِنكَذَّبُوا؛ 

امام حسین علیه السلام فرمودند: در بيان آنچه هنگام ظهور امام زمان عليه السلام رخ مى دهد، بركت از آسمان به سوى زمين فرو مى ريزد، تا آن جا كه درخت از ميوه فراوانى كه خداوند در آن مى افزايد، مى شكند. مردم ميوه زمستان را در تابستان و ميوه تابستان را در زمستان مى خورند و اين معناى سخن خداوند است كه.... و اگر مردمِ آبادى ها ايمان مى آوردند و تقوا پيشه مى كردند، بركت هايى از آسمان و زمين به روى آنان مى گشوديم، ليكن تكذيب كردند.

عبادت

امام حسين عليه السلام : مَنْ عَبَدَ اللّه َ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللّه ُ فَوْقَ اَمانيهِ وَكِفايَتِه؛

امام حسین علیه السلام فرمودند: هر كس خدا را چنان كه حق عبادت اوست، عبادت كند خداوند بيش از آرزوها و نيازش به او عطا مى نمايد.

منبع:

[1] بحارالأنوار ، جلد 78 ، صفحه 121، حدیث  4.

[2] مختصر بصائر الدرجات ، صفحه 51.

[3] بحارالأنوار ، جلد 71 ، صفحه 184.