فرازهایی از دعای افتتاح اللَّهُمَّ... فَإِنْ أَبْطَأَ عَنِّي [عَلَيَ ] عَتَبْتُ بِجَهْلِي عَلَيْكَ، وَ لَعَلَّ الَّذِي أَبْطَأَ عَنِّي هُوَ خَيْرٌ لِي، لِعِلْمِكَ بِعَاقِبَةِ الْأُمُورِ، فَلَمْ أَرَ مَوْلًى [مُؤَمَّلا] كَرِيما أَصْبَرَ عَلَى عَبْدٍ لَئِيمٍ مِنْكَ عَلَيَّ يَا رَبِّ، إِنَّكَ تَدْعُونِي فَأُوَلِّي عَنْكَ، وَ تَتَحَبَّبُ إِلَيَّ فَأَتَبَغَّضُ إِلَيْكَ، وَ تَتَوَدَّدُ إِلَيَّ فَلا أَقْبَلُ مِنْكَ، كَأَنَّ لِيَ التَّطَوُّلَ عَلَيْكَ ؛ خدایا...اگر در برآورده شدن حاجتم تاخیر افتاد، از روی نادانی بر تو عتاب ورزیدم، با آنکه شاید به تاخیر افتادنِ روا شدنِ حاجتم برایم بهتر باشد، چرا که تو به سرانجام امور آگاهی، پس هیچ مولای کریمی را بر بنده ی پستی شکیباتر از تو بر خود ندیدم، ای پرودگار من تو مرا می خوانی و من از تو روی می گردانم، و با من دوستی می ورزی و من با تو دشمنی می کنم، به من محبت می نمایی و از تو نمی پذیرم، گویا مرا بر تو منّت است.