دلم حتی برای خودم

یک ذره می شود

وقتی که حس تنها بودن ِ تن ها

مرا همچون طوفان در می نوردد.

پیشتر تصور میکردم

که من در درخت تنهایی

آشیانه ساخته ام

ولی امروز

به کشف مهمی رسیده ام!

دریافته ام که:

خود،آشیانه ی حس تنهایی هستم!

لازم نیست به من این کشف

تبریک گفته شود

حتی انتظار ندارم نامم

در کتاب کاشفان ثبت گردد

به خالقان این اثر تاریخی

دست مریزاد گویید

که چه استادانه

رگهای فرزندان این خاک را

به «زهر احساس تنهایی و غربت» آلوده اند...عکاس: اسمارشیدی