احترام به بزرگترها امام صادق علیه السلام : لَيسَ مِنّا مَن لَم يُوَقِّر كَبيرَنا ويَرحَم صَغيرَنا ؛ امام صادق علیه السلام فرمودند : از ما نيست كسى كه به بزرگسالان ما حرمت ننهد و با خردسالان ما مهربان نباشد. منبع: کافی ج۲ ص۱۶۵. دین مبین اسلام همواره در مورد احترام به بزرگان و افراد که پیری و کهولت سن رسیده اند تاکید می نماید؛ پیامبر اکرم صلی الله و علیه و آله : مَنْ وَقَّرَ ذَا شَيْبَةٍ فِي الْإِسْلَامِ آمَنَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ فَزَعِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ؛ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند : هر كس پيرى را كه موى خود را در اسلام سپيد كرده است حرمت نهد، خداوند از هراس روز قيامت امانش دهد.[1] امام سجادعلیه السلام نیز می فرماید: حق الکبیر توقیرهُ لِسنَّهِ و اجلالُهُ لِتَقدَّمَهُ فی الاسلام؛ حق آنکه بزرگتر است این است که او را به خاطر سنش احترام کنی و او را به خاطر اینکه برتو در مسلمانی پیشی داشته است، بزرگ شماری.![2] امام صادق علیه السلام نیز کسانی را که به بزرگسالان احترام ننهد از خود جدا دانسته و می فرماید : لَيسَ مِنّا مَن لَم يُوَقِّر كَبيرَنا ويَرحَم صَغيرَنا ؛ از ما نيست كسى كه به بزرگسالان ما حرمت ننهد و با خردسالان ما مهربان نباشد.[3] در حدیثی از پیامبر خدا (صلی الله و علیه و آله) چنین نقل شده است: «الشَّیْخُ‏ فِی‏ أَهْلِهِ‏[4] کَالنَّبِیِ‏ فِی أُمَّتِه»؛[5] پیر در میان خانواده (یا قوم) خود، مانند پیامبر میان امت خویش است‏. با توجه به تفسیری که اهل عرفان از واژه «پیر» دارند، این روایت، در بسیاری از منابع عرفانی به عنوان یک اصل و مبنا قرار گرفته است.[6] در توضیح این حدیث : 1. این عظمت براى فرد پیر تنها بدان جهت نیست که کهن‌سال است، بلکه براى آن است که گذشت روزگاران، عقل او را به نهایت تیزبینى رسانیده است.[7] به دیگر سخن؛ معنایش آن نیست که یک فرد کهن‌سال مانند پیامبران معصوم است، بلکه ناظر به آن است که همان‌گونه که پیامبران برای امت خود دلسوز بوده و بهترین مسیرهای ممکن را به آنان اعلام می‌کنند، بیشتر افراد کهن‌سال با توجه به تجربه‌ای که دارند، می‌توانند راهنمای خوبی برای اطرافیان خود باشند. 2. شاید منظور از «شیخ» در روایت، اصطلاح عرفانی آن باشد، مسلّم است که شیخ به این معنا در صورتى که جامع شرایط رهبرى الهى باشد، از آن مفهوم اول عالی‌تر است.[8] پی نوشت احادیث احترام به بزرگترها: [1]. کافی ج 2 ، ص 658 ، ح 3. [2]. تحف العقول ص 270. [3]. کافی ج 2 ، ص 165 ، ح 2. [1]. طبق برخی نقل‌ها و نسخه‌ها «فی قومه» است. [2]. روضة الواعظین، ج ‏2، ص 476، [5]. ختم الاولیاء، ص 471. [6]. المحجة البیضاء فى تهذیب الإحیاء، ج ‏1، ص 170. [7]. تفسیر و نقد و تحلیل مثنوى ج ‏7، ص 378. مطالعه بیشتر در : https://www.ziaossalehin.ir/fa/tags/