ارزش سکوت در اسلام عَلَيْكَ بِطُولِ الصَّمْتِ فَإِنَّهُ مَطْرَدَةٌ لِلشَّيَاطِينِ وَ عَوْنٌ لَكَ عَلَى أَمْرِ دِينِك‏ خود را ملزم به سکوت طولانی کن، چرا که این کار موجب طرد شیطان بوده و در کار دین، یاور توست. خداوند به صراحت به گزیده‌گویی و خوب‌گویی توجه می‌دهد و از کسانی‌که در مسیر ایمان و تقوا گام بر می‌دارند می‌خواهد تا به این نکته توجه کنند و از مسیر سخن درست بیرون نروند؛ زیرا از نظر قرآن، مؤمن واقعی کسی است که زبان خویش را نگه دارد و اگر به سخن در می‌آید جز سخن راست و درست و استوار نگوید. پبامبر گرامی اسلام(ص) می‌فرماید که رهایی مؤمن در نگه‌داشت زبان خود است؛ بنابراین کسی‌که می‌خواهد از خسران و زیان ابدی و عذاب و خشم الهی رهایی یابد می‌بایست به پاسبانی از زبان خود اقدام کند؛ زیرا بسیاری از گناهانی که خسران ابدی را به همراه دارد، برخاسته از زبان آدمی است. اگر کسی بخواهد تا سلامت در همه امور را دارا شود می‌بایست سلامت خود را در حفظ زبان بجوید زیرا زبان موجب می‌شود که شخص سلامت دین و دنیای خویش را از دست دهد؛ چراکه بسیاری از بلایایی که انسان بدان دچار می‌شود از زبان است و بسیاری از انسان‌ها که دچار هلاکت و نیستی شده‌اند به سبب آن بوده است که زبان خود نگه نداشتند. پیامبر گرامی اسلام(ص) می‌فرماید: هر که پرحرف باشد خطایش فراوان است و هر که خطایش فراوان باشد، گناهانش بسیار است و هر که گناهانش بسیار باشد، آتش دوزخ به وی سزاوارتر است. از این روست که امیرمؤمنان علی(ع) می‌فرماید: «خردمند کسی است که زبانش را در بند کشد و همین مسئله سبب شده است که لقمان به فرزندش بفرماید: پسرم اگر می‌پنداری که سخن گفتن نقره است، خاموشی و سکوت زر و طلاست». حضرت عیسی(ع) در ارزش سکوت و خاموشی می‌فرماید «عبادت ۱۰ جزء است که ۹ جزء آن در سکوت و جزء دیگر آن در فرار از مردم است». منبع: خصال٬ صفحه ۵۲۶