5 حدیث در مورد تقوا در بیان معصومین علیهم السلام 1. امام على عليه السلام فرمود : كسى را كه تقوا والا مقامش ساخته، پست و حقير مشماريد و كسى كه دنيا او را بالا برده است، والا مقام ندانيد. 2. قال رسول الله صلى الله علیه و آله : لا یَزالُ النّاسُ بِخَیرٍ ما اَمـَروا بِالمَعروفِ وَ نَهَوا عَنِ المُنـكَرِ وَ تَعاوَنوا عَلَى البِرِّ وَ التَّقوى فَاِذا لَم یَفعَلوا ذلِكَ نُزِعَت مِنهُمُ البَرَكاتُ وَ سُلِّطَ بَعضُهُم عَلى بَعضٍ وَ لَم یَكُن لَهُم ناصِرٌ فِى الرضِ وَ لا فِى السَّماءِ؛   پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند : تا زمانى كه مردم، امر به معروف و نهى از منكر نمایند و در كارهاى نیک و تقوا به یارى یكدیگر بشتابند، در خیر و سعادت خواهند بود، اما اگر چنین نكنند، بركت ها از آنان گرفته شود و گروهى بر گروه دیگر سلطه پیدا كنند. نه در زمین یاورى دارند و نه در آسمان.  3. قال رسول الله صلى الله علیه و آله : لا یَكونُ الرَّجُلُ مِنَ المُتَّقینَ حَتّى یُحاسِبَ نَفسَهُ اَشَدَّ مِن مُحاسَبَةِ الشَّریكِ لِشَریكِهِ فَیَعلَمَ مِن اَینَ مَطعَمُهُ وَ مِن اَینَ مَشرَبُهُ وَ مِن اَینَ مَلبَسُهُ اَ مِن حِلٍّ ذلِكَ اَم مِن حَرامٍ؛   پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند : انسان از تقوا پیشگان نیست مگر آن كه سخت تر از حسابرسى شریک از شریک، از خود حساب بكشد و بداند خوردنى، نوشیدنى و پوشیدنى اش از كجاست آیا از حلال است یا حرام؟  4. قال الصادق علیه السلام : سُئِلَ القال الصّادِقُ علیه السلام عَن قَولِ اللّه  عَزَّ و َجَلَّ: (اِتَّقُوا اللّه  حَقَّ تُقاتِهِ) قال: یُطاعُ فَلا یُعصى و یُذكَرُ فَلا یُنسى و َیُشكَرُ فَلا یُكفَرُ؛ امام صادق علیه السلام درباره آیه (تقواى الهى داشته باشید آنگونه كه حقّ تقواست) سئوال شد، فرمودند: از خدا فرمان مى برد و نافرمانى نمى كند، به یاد اوست و فراموشش نمى كند، شكرگزار اوست و كفران نمى كند. 5. امام على علیه السلام : لَو اَنَّ السَّماواتِ و َالارضَ كانَتا عَلى عَبدٍ رَتقا ثُمَّ اتَّقَى اللّه  لَجَعَلَ اللّه  لَهُ مِنها مَخرَجا وَرَزَقَهُ مِن حَیثُ لا یَحتَسِبُ؛  امام علی علیه السلام فرمودند: اگر آسمان ها و زمین راه را بر بنده اى ببندند و او تقواى الهى پیشه كند، خداوند حتما راه گشایشى براى او فراهم خواهد كرد و از جایى كه گمان ندارد روزى اش خواهد داد. منبع:  [1] ميزان الحكمه، جلد ۱۳، صفحه ۳۸۲. [2] تهذیب الاحكام، ج 6، ص 181، ح 22. [3] غررالحكم، ج6، ص441، ح10926. [4] غررالحكم، ج2، ص451، ح3260. [5] نهج البلاغه، خطبه 184.