شهادت امام موسی کاظم علیه السلام تسلیت باد مناظره علمی و سیاسی امام موسی کاظم علیه السلام در خدمت شما عزیزان میگردد. مناظرات علمی امام موسی کاظم علیه السلام؛ مناظرات و گفتگوهایی از امام موسی کاظم علیه السلام با برخی از خلفای عباسی، دانشمندان یهودی و مسیحی، ابوحنیفه و دیگران گزارش شده است. باقر شریف قرشی هشت گفتگو از امام موسی کاظم علیه السلام، تحت عنوان مناظرات امام موسی کاظم علیه السلام گرد آورده است. امام موسی کاظم علیه السلام با مهدی عباسی مناظره‌هایی درباره فدک و نیز حرمت خمر در قرآن انجام داده است. با هارون عباسی نیز مناظراتی داشته است. از آنجا که هارون می‌خواست خویشاوندی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم با خود را نزدیک‌تر از نسبت او با موسی بن جعفر علیه السلام نشان دهد، امام موسی کاظم علیه السلام در حضور هارون به نزدیک‌تر بودنِ انتساب خویش به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم تصریح کرد. گفتگوهای موسی بن جعفر علیه السلام با عالمان ادیان دیگر نیز معمولا در پاسخ به پرسش‌های آنان صورت گرفته که در پایان به گرویدن آنان به اسلام انجامیده است.  برخوردهای سیاسی امام موسی کاظم علیه السلام؛  دورانى كه امام موسی كاظم عليه السّلام در آن زندگى مى‌ كرد، مصادف با نخستين مرحله استبداد و ستمگرى حكّام عباسى بود.اين اعمال فشار از زمان امام جعفر صادق عليه السّلام آغاز شد و تا زمان امام علی بن رضا عليه السّلام كه دوره خلافت مأمون بود با شدّت هر چه تمام تر ادامه يافت، مردم در زمان مأمون اندكى احساس امنيت سياسى كردند، ولى ديرى نپاييد كه دستگاه خلافت بدرفتارى و اعمال فشار بر مردم را دوباره از سر گرفت. فشار سياسى عباسيان در دوره‌اى آغاز شد كه پيش از آن امام محمد باقر علیه السلام و امام جعفر صادق علیه السلام با تربيت شاگردان فراوان، بنيه علمى و حديثى شيعه را تقويت كرده بودند و جنبشى عظيم در ميان شيعه پديد آورده بودند.رسالت امام موسی کاظم علیه السلام آن بود تا در اين حركت علمى، توازن و تعادل فكرى را ميان شيعيان برقرار كنند. عصر امام موسی كاظم عليه السّلام دوران بسيار سختى براى شيعيان بود و در اين دوران حركتهاى اعتراض‌ آميز متعددى از ناحيه شيعيان و علويان نسبت به خلفاى عباسى صورت گرفت كه از مهم ترين آنها قيام حسين بن على، شهيد فخ  در زمان حكومت هادى عباسى و نيز جنبش يحيى و ادريس فرزندان عبد الله بود كه در زمان هارون رخ داد. در واقع مهمترين رقيب عباسيان، علويان بودند و طبيعى بود كه حكومت آنان را سخت تحت نظارت آنها بگيرد. امامان شيعه همگى بر لزوم رعايت تقيه پافشارى كرده و مى ‌كوشيدند تا تشكّل شيعه و رهبرى آنها را به طور پنهانى اداره نمايند. طبعا اين وضعيت سبب مى‌شد تا تاريخ نتواند از حركات سياسى آنها ارزشيابى دقيقى به عمل آورد.