حدیث درباره نیکی کردن 1. امیرالمؤمنین عليه السلام: أحسِنْ يُحسَنْ إلَيکَ، إرحَمْ تُرحَمْ؛ امیرالمومنین امام علی علیه السلام فرمود: نيكى كن، تا به تو نيكى شود، رحم كن، تا به تو رحم شود.  2. عاتِبْ اَخاکَ بالاِْحْسانِ اِلَيْهِ، وَارْدُدْ شَرَّهُ بِالاِْنْعامِ عَلَيْهِ؛ برادرت را با نيكى كردن به او، سرزنش كن ، و آزارش را با انعام پاسخ بده. 3. اَلْمَنُّ يُنَكِّدُ الاِْحْسانَ؛ منت گذارى ، وزن احسان و نيكى را سبک مى كند.  4. لا يُزَهِّدَنَّکَ فِى الْمَعْرُوفِ مَنْ لا يَشْكُرُهُ لَکَ، فَقَدْ يَشْكُرُکَ عَلَيْهِ مَنْ لا يَسْتَمْتِعُ بِشَىْءٍ مِنْهُ وَ قَدْ تُدْرِکَ مِنْ شُكْرِ الشّاكِرِ اَكْثَرَ مِمّا اَضاعَ الْكافِرُ؛  هـرگز ناسپاسى افراد از انجام دادن كار نيك دلسردت نكند، كه كسانى نيز هستند كه بى هيچ بهره يا منتى، سپاست مى گويند، و چه بسا كه از سپاس سپاسگزاران بيش از آنچه ناسپاس ، تباه ساخته ، بهره مند شوى.    5. اِكْمالُ الْمَعْرُوفِ اَحْسَنُ مِنِ ابْتِدائِهِ؛ به انجام رساندن نيكى بهتر از آغازيدن آن است. 6. اَلُْمحْسِنُ من صَدَّقَ اَقْوالَهُ اَفْعالُهُ؛ نيكوكار كسى است كه كردار او گفتارش را تصديق كند. 7. اِغْتَنِمْ صَنائِعَ الاِْحْسانِ وَارْعَ ذِمَمَ الاِْخوانِ؛ آنگاه كه زمينه انجام كارهاى نيک پيش آمد، آن را غنيمت شمار، و عهدها و پيمان هايى را كه با برادرانت بسته اى ، مراعات كن.  8. اَلْبِرُّ عَمَلٌ مُصْلِحٌ؛ نيكى در حق ديگران عملى است اصلاحگر.  9. اِفْعَلُوا الْخَيْرَ وَ لا تَحْقِرُوا مِنْهُ شَيْئاً فَاِنَّ صَغِيرَهُ كَبيرٌ وَ قَلِيلَهُ كَثِيرٌ؛ نيكوكار باشيد و نيكوكارى را كوچک مشمريد، چرا كه خُردِ آن بزرگ و اندكش بسيار است. 10. اَلْخَيْرُ لا يَفْنى؛ كار خير هرگز فانى نمى شود. 11. وَ لِسانُ الصِّدْقِ يَجْعَلُهُ اللّهُ لِلْمَرْءِ فِى النّاسِ خَيْرٌ لَهُ مِنَ الْمالِ يَرِثُهُ غَيْرُهُ؛ نـيـكـنـامى اى كه خدا براى كسى در ميان مردم ، مقرر مى دارد بهتر است براى او از مالى كه به عنوان ارث در ميان ديگران به يادگار مى ماند.  12. خَيْرٌ بِخَيْرٍ بَعْدُهُ النّارُ؛ خوشى و نيكى كه آتش كيفر الهى را به دنبال داشته باشد، خوشى و نيكى نيست. منبع: ----------------- [1] ميزان الحكمه، جلد 4، صفحه 382.  [2]  نهج البلاغه، حدیث 150. [3] شرح غررالحكم، ج 1، ص 178. [4] نهج البلاغه، ح 195، ص 1179. [5] شرح غررالحكم، ج 2، ص 75. [6]غررالحکم، ج 1، ص 297. [7] غررالحکم، ج 2، ص 195. [8] غررالحکم، ج 1، ص 148. [9] نهج البلاغه، ح 414، ص 1284. [10] شرح غررالحكم، ج 1، ص 229. [11] نهج البلاغه، خ 23، ص 84. [12] نهج البلاغه، ح 380، ص 1270.