حدیث درباره قضاوت در بیان معصومین علیهم السلام 1. امام علی علیه السلام فرمود: آن كه بر مسند قضاوت مى نشيند، بايد ميان مردم در اشاره و نگاه و نشستن برابرى را مراعات كند. 2. امام علی ‏علیه السلام فرمودند: قضاوتی که با تکیه به ظن و گمان باشد، عادلانه نیست. 3. پنج‏ چیز است که باید قاضى درباره آنها به‏ ظاهِر حُکم عمل کند، 1. ولایت ( حقّ ولایت و سرپرستى که خداوند ، یا امام براى هر کس ، یا ولىّ طفل قرار داده است)، 2. همسران (یعنى مسأله زناشویى که بین مسلمانان مشهوراست)، 3. میراثها، 4. ذبایح(حلال بودن کشتار مسلمانان) 5. شهادات. هر گاه شهود، در ظاهر امین و در خور اعتماد باشند ، شهادتشان پذیرفته است و لازم نیست از باطن آنها جست وجو کرد. 4. دست رحمت خدا ، بر فراز سر قاضى در حرکت است. پس هر گاه ستم و حقّ کشى کند، خداوند او را به خودش وا مى‏ گذارد.  5. امام على علیه‏ السلام خطاب به شریح فرمودند: در مجلس قضاوت با کسى در گوشى صحبت مکن و اگر عصبانى شدى، برخیز و در حال خشم هرگز داورى مکن. 6. امام على علیه‏ السلام خطاب به شریح فرمودند: در مجلس قضاوت منشین، مگر این که قبلاً چیزى بخورى. 7. امام على علیه ‏السلام خطاب به شریح فرمودند: مبادا در مجلس قضاوت اظهار خستگى و ناراحتى کنى ؛ مجلسى که خداوند در آن پاداش قرار داده و براى کسى که به حقّ داورى کند ذخیره خوبى در نظر گرفته است. منبع: ------------------- [1] اصول الكافى، جلد 7، صفحه 413.  [2] نهج البلاغة، حکمت ۲۲۰. [3] الخصال، ۳۱۱ / ۸۸ منتخب میزان الحکمة ۴۷۲. [4] اصول الکافی، ۷ / ۴۱۰ / ۱. [5] اصول الکافی، ۷ / ۴۱۳ / ۵. [6] الکافی، ۷ / ۴۱۳ / ۱ منتخب میزان الحکمة  ۴۷۲. [7] الکافی،۷ / ۴۱۳ / ۱.