نصایح پیامبر صلی الله علیه به ابوذر در مورد دروغ عَنْ أَبِي ذَرٍّ عَنِ النَّبِيِّ (ص) فِي وَصِيَّتِهِ لَهُ قَالَ: «يَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ مَلَكَ مَا بَيْنَ فَخِذَيْهِ- وَ مَا بَيْنَ لَحْيَيْهِ دَخَلَ الْجَنَّةَ- قُلْتُ وَ إِنَّا لَنُؤَاخَذُ بِمَا تَنْطِقُ بِهِ أَلْسِنَتُنَا- فَقَالَ وَ هَلْ يَكُبُّ النَّاسَ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ فِي النَّارِ- إِلَّا حَصَائِدُ أَلْسِنَتِهِمْ- إِنَّكَ لَا تَزَالُ سَالِماً مَا سَكَتَّ- فَإِذَا تَكَلَّمْتَ كُتِبَ لَكَ أَوْ عَلَيْكَ- يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الرَّجُلَ لَيَتَكَلَّمُ- بِالْكَلِمَةِ مِنْ رِضْوَانِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- فَيُكْتَبُ لَهُ بِهَا رِضْوَانُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ - وَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيَتَكَلَّمُ بِالْكَلِمَةِ فِي الْمَجْلِسِ- لِيُضْحِكَهُمْ بِهَا فَيُهْوَى فِي جَهَنَّمَ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ- يَا أَبَا ذَرٍّ وَيْلٌ لِلَّذِي يُحَدِّثُ فَيَكْذِبُ- لِيُضْحِكَ بِهِ الْقَوْمَ وَيْلٌ لَهُ وَيْلٌ لَهُ وَيْلٌ لَهُ- يَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ صَمَتَ نَجَا فَعَلَيْكَ بِالصَّمْتِ- وَ لَا تَخْرُجَنَّ مِنْ فِيكَ كَذِبَةٌ أَبَداً- قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَمَا تَوْبَةُ الرَّجُلِ الَّذِي يَكْذِبُ مُتَعَمِّداً- قَالَ الِاسْتِغْفَارُ وَ صَلَوَاتُ الْخَمْسِ تَغْسِلُ ذَلِكَ» پیامبر (صلی‌الله علیه و آله) به ابوذر می­فرماید: اگر کسی دهان و زبانش را حفظ کند، وارد بهشت می­شود. ابوذر می­گوید: آیا با گفته ­هایمان مؤاخذه می­شویم؟ حضرت با تعجب فرمود: مگر غیر از حاصل و دستاورد زبان چیز دیگری انسان را در آتش می­اندازد؟! آدمی تا لب به سخن نگشوده است، سالم می­باشد، اما وقتی که سخن گفت یا موجب ثواب است، یا موجب عقاب است. پیامبر (صلی‌الله علیه و آله) در ادامه می­فرماید: گاهی شخص در مجلسی سخنی می­گوید تا دیگران را بخنداند، ولی با این سخن به جهنم سقوط می­کند، از فاصله ­ای که پیامبر (صلی‌الله علیه و آله) برای مبالغه می­فرماید: «ما بین السماء و الارض»؛ یعنی ممکن است شخص جایگاه خوبی داشته باشد، ولی با سخنی که برای إضحاک و خندان اهل مجلس از او صادر می­شود، از اوج به حضیض سقوط می­کند. بعد حضرت می­فرماید: وای بر کسی که سخن دروغ می­گوید تا مردم را بخنداند، «ویلٌ له، ویلٌ له، ویلٌ له». ابوذر می­گوید: رسول الله! توبه کسی که عمداً دروغ می­گوید چیست؟ حضرت فرمود: استغفار و نمازهای پنج‌گانه این گناه را می­شوید. این همان بیانی است که از پیامبر (صلی‌الله علیه و آله) در نهج‌البلاغه و از سایر ائمه (سلام‌الله علیهم) نقل شده است و شاید مستفیض باشد که نمازهای یومیه مثل آن آب روانی است که در رودخانه جاری است و هر روز پنج بار افراد می­توانند خودشان را در آن بشویند و کدورت­ها و غبارها را بزدایند. این اثر نماز است که آن آثار را از بین می­برد. منبع: [وسائل کتاب الحج٬ باب ۱۴۰ ٬ ص ۵۷۷ و کتاب گناهان کبیره آیت الله دستغیب٬ جلد ۱ ٬ ص ۲۸۵]